یکی از علایق ما در سفرهایمان علاوه بر سیر در اماکن تاریخی و فرهنگی هر دیاری، طبیعت گردی است. سرزمین زیبایمان سرشار از عجایب طبیعی است که میتواند ساعتها ما را مسحور خود کند. پناه بردن به طبیعت و رها شدن از دود و دم و شلوغی سرسام آوری که گریبان همه شهرها را گرفته، ولو برای ساعات اندکی، از دید ما لازمه هر سفری است؛ به خصوص اگر آن طبیعت بکر، آبشاری زیبا و منحصربفرد در دل کوههای آذربایجان باشد که بی بروبرگرد یکی از به یادماندنی ترین بخش های سفرمان را رقم میزند.

 همینکه به جلفا میرسیم در هر میدان و خیابانی، چشممان به تابلوی «آسیاب خرابه» می افتد و ناخودآگاه همه وجودمان سرشار از شوق دیدارش میشود؛ راجعبش زیاد شنیده ایم؛ یک مجموعه طبیعی همه چیز تمام در دل کوهستان، شامل دره ای زیبا، چشمه، رود و آبشارهای متعدد و آسیابی هزارساله که هنوز هم با انرژی آب میچرخد.

برای رسیدن به آسیاب خرابه در خروجی شهر جلفا از کنار پل آهنی راه آهن جلفا - نخجوان عبور کنیم. پلی که در سال 1913 ساخته شده و شاهد وقایع تاریخی مهمی از جمله هجوم نیروهای روسی در جنگ جهانی دوم بوده.

 تا رسیدن به مقصد چند تابلوی گردشگری دیگر هم جلویمان سبز میشود و به ما هشدار میدهد که از کنار این خرابه ها به همین سادگی رد نشوید چراکه اینها بقایای آثاری دوهزار و اندی ساله از قلاع تمدن «اورارتویی» هستند.

عاقبت پس از پیمودن حدود 30 کیلومتر راهی پرپیچ و خم، به محوطه آبشار میرسیم. پس از پرداخت ورودی، ماشین را پارک کرده، پای پیاده راهی دیدن آبشار و آسیاب آبی اش میشویم.

 این آسیاب که از هزار سال قبل تهیه آرد مردم منطقه را برعهده داشته، مدتی است که به همت سازمان گردشگری مرمت گشته و به صورت نمادین شروع به کار کرده تا نسل ما را که با این آسیابها به کلی بیگانه اند به گذشته شان پیوند دهد. در این مکان شیوه سنتی آسیاب کردن گندم و تهیه آرد با استفاده از انرژی حرکتی آب و پروسه چرخیدن سنگ آسیاب نشان داده میشود و جالب اینجاست که آردی که از این طریق به دست می آید نیز به معرض فروش گذاشته میشود. و چقدر خوردن دارد نان یا کیکی که آردش از آسیابی هزارساله تهیه شده باشد.

پس از بازدید از آسیاب خرابه یا به قول ترکها خارابا دییرمان، راه را به سوی دره مجاور درپیش میگیریم تا به آبشارهای خزه ای فرودست برسیم. آب همین چشمه ای که از کوههای کیامکی سرچشمه میگیرد، پس از عبور از پای درختان انجیر، روان میشود و سنگ آسیاب را میچرخاند، در نهایت هم به پایین صخره ها سرریز شده، آبشارهای به هم پیوسته ای را شکل میدهد که آنها نیز نام آسیاب خرابه را یدک میکشند.

برای رسیدن به دره دو مسیر ورودی (جنوبی و شمالی) ساخته شده که از طریق پله ها به آسانی میتوان به دره دست یافت. البته پوشیدن کفش مناسب و لباس راحتی از ملزومات این سفر است. ازآنجاییکه ما از انتهای جنوبی دره وارد شده ایم درلحظه ورود به دره  از آبشار و رودخانه خبری نیست. کمی که جلوتر میرویم صدای خوش آهنگ دویدن آب، گوشهایمان را مینوازد و شور و هیجانی وصف نشدنی در دلمان جان میگیرد.

صدای پای آب را دنبال میکنیم و از میان صخره های لخت و عور میگذریم هرچه جلوتر میرویم صخره های ضلع شرقی، تغییر شکل داده مزین به رخت و لباسی از جنس مخمل سبز میشوند و در اندک زمانی چشم اندازی خارق العاده در مقابل دیدگانمان گشوده میشود!

 از جای جای صخره های زمردین، آبشارهای ریز و درشتی جریان میابد. با دیدن آبشارهای خزه ای به هم پیوسته و نوای خوش شرشر آب پیچیده در لابلای خزه ها، عنان و اختیار از دست میدهم و چنان به وجد می آیم که پاچه ها را بالا زده و پای برهنه وارد میدان میشوم.

راه رفتن با پای برهنه بر سنگهای صیقلی کف آبشار که آب چشمه ای جوشان هردم آنها را میشوید، عجب شوری برمی انگیزد!

 شاید باورتان نشود اگر بگویم یکی از مهمترین منابع انرژی در جهان همین زمین زیرپایمان است. چنان انرژی مثبتی به روح و جان آدم میبخشد و چنان امواج منفی را از جسم و جان میزداید که دانشمندان، امروز آن را به عنوان یکی از قوی ترین آنتی اکسیدانهای موجود در طبیعت میشناسند و روزی نیم ساعت پیاده روی با پای برهنه در طبیعت را برای سلامت روح و جان توصیه میکنند.

از گوشه و کنار صخره ها، آبشارهای ریزودرشتی نرم نرمک سرریز میشود. میتوان درون شکافهای غارمانند صخره پشت آبشارها پناه گرفت، میتوان زیرشان یک دوش حسابی گرفت و تا ساعتها از لذت آن بهره مند شد، میتوان بدون هراس از اسراف و هدر دادن آب، مشت مشت آب خنک و زلال به سروصورت پاشید و خستگی فرسنگها راه را از تن زدود. کجا دیگر چنین فرصتی پیدا میشود!!!

پای برهنه بر حوضچه های کف آبشار راه میرویم و خنکای آن را تا اعماق وجودمان حس میکنیم. حال که طبیعت سخاوتمندانه ما را سر سفره اش میهمان کرده چرا از این فرصت نهایت بهره را نبریم.

آب جویهای پای آبشار به هم میپیوندند و رودی شکل میگیرد که به ضلع شمالی دره میرود. در مسیر گردش آب، درختان زیادی روییده که سایه سار خنکی پدید آورده و زیبایی آبشار را دوچندان کرده اند.

 خوشبختانه اطراف محوطه از امکانات رفاهی و تفریحی نسبتا"خوبی برخوردار است و حتی اگر کسی اهل ماندن در طبیعت باشد میتواند برای شبمانی هم روی این محوطه حساب کند.

با اینکه دل کندن از این طبیعت زیبا و شگفت انگیز برایمان سخت است و بچه ها اصرار دارند که بیشتر بمانیم تا بیشتر آب بازی کنند ولی چاره ای نیست جزاینکه هرچه زودتر محوطه را ترک کنیم و تا شب نشده خودمان را به تبریز برسانیم.

 

همراه ما باشید ادامه دارد