امروز ۳۱ می (۱۱خرداد ) روز جهانی بدون دخانیات است .امروز در عین حال یازدهمین روز درگذشت اسطوره فوتبال ایران ناصر حجازی هم میباشد کسی که سالها از دروازه ایران تا پای جان محافظت کرد واین اواخر هم نشان داد که اگر پایش بیفتد از حقوق مردم،از هویت ایران وایرانی هم دفاع میکند.باری اسطوره فوتبال ایران در ۶۲ سالگی بر اثر سرطان ریه درگذشت و به اسطوره های دیگر ما در سینما و ادبیات و شعر و سیاست و... پیوست. به خسرو شکیبایی، علی حاتمی، احمد شاملو ، هوشنگ گلشیری ،جلال آل احمد ،دکتر شریعتی و... که همه آنها تقریبا در همین سن وسال و حتی کمتر  در گذشتند و قاتل زنجیره ای همه آنها کسی نبود جز  همین موجود نحیف و لاغر که معلوم نیست چطوری چهار هزار نوع سم مهلک  (که چهل تای آنها سرطان زاست ) را در وجودش جای داده  قاتلی که سالانه چهار میلیون انسان را به کام مرگ فرو میبرد و هیچکس هم به فکر مجازاتش نیست .

من خیلی اهل شعار دادن ونصیحت کردن نیستم  و آنقدرها هم بیکار نیستم که دیگران ، از جمله چند تا از دوستان صمیمیم  را با خودم دشمن کنم فقط هنوز برایم یک علامت سئوال بزرگ باقی مانده  که دنبال جوابی برایش هستم. اینکه چطور بعضی آدمها و دست بر قضا روشنفکران جامعه ما میپذیرند در  راهی قدم بگذارند که پایانش مشخص است

و اینکه آیا راههای بهتری برای لذت بردن از زندگی ،بجز فرو دادن سم خالصی که در عرض چند ثانیه از مخاط بینی جذب و واردجریان خون و مغز میشود، وجود ندارد ؟ آیا راههای بهتری برای اثبات بزرگی و مهم بودن وجود ندارد ؟ آیا راههای بهتری برای آتش زدن به مال وجود ندارد ؟

 

امروز روز جهانی بدون دخانیات است شاید آغازی برای یک پایان